Adeus ao poder dos colexios profesionais

As institucións gremiais deben renovarse para sobrevivir. Europa esixe por lei que acaben con certas prácticas que limitaron durante anos a libre competencia nos servizos. O obxectivo dos colexios debe ser defender o consumidor.

José Antonio Bosch é un letrado instalado en Sevilla que un día se plantou. OImaxe de libros seu órgano facultativo, o colexio de avogados desta provincia, aprobou nos seus estatutos de 2004 un padroado católico. O da Inmaculada Concepción. Bosch considerouno intolerable. Unha institución de colegiación obrigatoria para o exercicio da profesión non debería asumir tal padroado, porque vulnera un dereito constitucional, o de liberdade relixiosa. O avogado decidiu levar ante os tribunais o que considera unha contradición nun organismo aconfesional.

O Tribunal Superior de Xustiza Andaluz fallou en contra e ditaminou que este padroado é legal porque supón "o recoñecemento dunha tradición histórica". O caso está agora no Tribunal Constitucional, que resolverá nos próximos meses.

Diga o que diga a corte, a batalla do letrado Bosch pon de manifesto precisamente a "arraigada tradición histórica", como di a última sentenza, dos colexios profesionais. Este adxectivo, digno da cultura gremial de hai cinco séculos, non vale xa para o mundo globalizado do século XXI.

E, especialmente, para a Unión Europea contemporánea. Arquitectos, enxeñeiros, farmacéuticos, médicos, avogados, guías turísticos, psicólogos, notarios. En total hai en España 87 colexios profesionais. Todos eles, agora, no axexadoiro de Bruxelas. A Comisión Europea lanzou a súa propia batalla para eliminar as trabas á competencia no territorio da UE. Chámase Directiva de Servizos. Esta norma base intenta crear "un marco xurídico para garantir a liberdade de establecemento e prestación de servizos na UE", reza o texto.

Que acontece? Que a directiva entende que as imposicións dos colexios profesionais son algunhas destas trabas. A obrigatoriedade de colegiación, o pagamento dun visado para edificar, a orientación dos prezos, a limitación da publicidade ou os trámites de ingreso para estranxeiros que queiran establecerse no país recortan a fluidez da prestación dos servizos.

A directiva do Parlamento Europeo, herdeira da directiva Wolkenstein, foi aprobada en 2006 e sinalou 90 barreiras á competencia que os países debían erradicar, mediante leis propias, do seu panorama xurídico. O prazo remátase exactamente o próximo 28 de decembro.

España fixo o propio coa chamada Lei ómnibus. Esta, aprobada en Consello de Ministros o pasado 13 maio, modifica a normativa para que este conxunto de cambios poidan efectuarse. A transposición debe estar feita antes de fin de ano, unha lei horizontal que xa gañou o nome de Lei paraugas, aínda que esta só dispón indicacións xerais.

O quid da cuestión reside no texto da Lei ómnibus. Esta fai agora fincapé en que a función dos colexios profesionais debe ser de interese público, deben converterse en "autoridades competentes", capacitadas para velar polos consumidores e ser valedores do control da profesión. O problema é que moitos dos colexios non se preocuparon diso e o único interese polo que velaron é o dos seus membros.

Este texto será o índice para as novas lexislacións estatais. Unha vez o texto entre en vigor, o Executivo dáse un prazo de catro meses para redactar un real decreto polo que se establecerá o carácter dos visados. Se deben ser obrigatorios ou voluntarios. Pero isto non é todo, porque 12 meses despois, o Goberno fará o mesmo, mediante un proxecto de lei, para condicionar a obrigatoriedade da colegiación. En resumo: só os colexios que soubesen xustificar a súa función na sociedade sobrevivirán.

"A función dos colexios é imprescindible, pero algúns deformáronse en exceso", afirma Blanca Vilà, catedrática de Dereito Internacional Privado da Universidade Autónoma de Barcelona e experta legal do servizo xurídico da Comisión Europea nos noventa. No caso dos colexios de arquitectos, sinala que a súa dependencia dos visados, de obrigado trámite cando se levanta un edificio, foi a máis. Recoñece que os colexios centran a súa función en defender ao seu gremio, pero contrapón: "Se non os houbese, quen defendería as boas prácticas?"

Lluís Comerón é vicedecano do Colexio de Arquitectos de Catalunya, considerado un dos que fixo o traballo antes de tempo. "Soubemos adiantarnos a este cambio, que se vía vir,". Refírese ao espírito da lei: ou ten función pública ou non ten ningunha. Por exemplo, o colexio hai tres anos que estableceu un novo tipo de visado, chamado Certificado Plus, que afonda na normativa e verifica os detalles do proxecto, cando en moitas outras rexións só se valida a capacitación do arquitecto.

Outras novidades: nas probas realizadas ata o momento con varios municipios cataláns o visado ten carácter voluntario, e o seu prezo limítase ao mesmo custo do documento en si, mentres que noutras comunidades autónomas cobre tamén as actividades do colexio.

"Esta modernización que levamos a cabo vén dada pola lei catalá de Colexios Profesionais, que xa abordou hai tres anos a problemática que agora vive o conxunto do Estado", engade Comerón. Os visados representan agora aproximadamente o 40% do presuposto xeral, mentres que antes superaba o 80%.

Pero non é así en todas as partes. No reino dos arquitectos, o visado é o rei. E só os profesionais que se apunten ao colexio correspondente poden asinar estes suculentos cheques para a corporación. Os seus prezos varían segundo a demarcación, pero visar o proxecto dunha casa unifamiliar rolda os 200 euros. O dun polideportivo, por exemplo, chega aos 2.000. Rafa traballa nun estudo de Andalucía e é dos moitos que non están colexiados. "Eu fago o proxecto e vísao un compañeiro. Tampouco me interesaría estar dentro", explica. Por iso descolexiouse, e deixou por iso de pagar unha taxa duns 300 euros trimestrais.

O colexio de médicos converteuse nun dos sectores máis polémicos. Carlos ponte traballa no Hospital Central de Asturias e hai dous anos que se descolexiou. Só pode facerse, de momento, en Asturias, País Vasco e Andalucía. Xa o intentara unha vez, pero a obrigatoriedade aínda estaba vixente e o xuíz impúxolle a colegiación de novo. Pero agora non. "Traballo con normalidade, só que non podo emitir certificados. Ten que facelo un amigo", explica.

Para ponte, cada vez son máis os que se apuntan a esta vía. Pagar a un colexio unha cota anual que rolda os 400 euros, para que? "Os colexios só defenden o médico que tamén traballa no sector privado. E o seu código deontolóxico está totalmente atrasado". Un certificado de defunción custa catro euros. Catro euros que van directos ao colexio. "O médico non cobra nada". E aínda así, cando quixo borrarse do colexio, este respondíalle que era ilegal. Se quería deixar de pagar, debía dar orde expresa ao banco.

Ramón Mullerat, ex presidente do Consello de Colexios de Avogados de Europa, explica a título persoal que os colexios profesionais naceron hai séculos con dúas misións. Amestrar o discípulo e defender os intereses dos seus membros. "Esta actitude xa non é válida hoxe", conta. O actual socio de KPMG avogados razoa que a única xustificación para que un colexio se manteña é por interese público, é dicir, para garantir a calidade dos servizos ao consumidor.

Á súa vez, Mullerat é un férreo defensor destas organizacións. Acepta que si implican certas trabas á competencia, " pero necesarias". Os colexios son os responsables de regular as boas prácticas da profesión, unha actividade que, se non o fixesen eles, quedaría en mans das Administracións. Unha mala idea no colectivo de avogados. Por exemplo, naqueles que traballan para o Estado, como os avogados de oficio. " Quen respondería deles? Teñen a miúdo conflitos de intereses co Estado. Se o seu código profesional dependese deles, degradaría o nivel democrático, resolve.

Pablo Salvador, socio do bufete Cuatrecasas, é tamén avogado e da mesma opinión. O mercado non pode prescindir dos colexios. Pero recoñece que hai que facer un esforzo para demostralo. Só fai falta ver os requisitos para formar parte del. "A colegiación dos avogados en España é moi deficiente", conta. O seu proceso limítase a tres pasos. "Pagar uns 1.000 euros, asistir a unha conferencia sobre as prácticas da profesión e darte de alta na revista xurídica", detalla Salvador, quen asegura que, se é así, non ten sentido. Tamén neste sentido, a regulación intenta poñerse ao día co espírito da Lei ómnibus. O colexio de avogados de Madrid cobra unha cota inicial duns 1.200 euros, e a taxa trimestral chega ata os 100 euros.

A lei de acceso á profesión de avogado e procurador será modificada o próximo ano e fortaleceranse os requisitos. Que queira ser colexiado a partir de entón, deberá superar un concienciudo exame e unhas prácticas laborais. Neste sentido, Blanca Vilà compara a situación con outros países. "En Reino Unido, non encontrará ningún avogado que defenda a un criminal o día despois de rematar a carreira".

Pero os colexios de avogados non son os únicos que están en cuestión. A Comisión Nacional de Competencia (CNC) elaborou a finais de 2008 un informe demoledor sobre estas organizacións. A institución explica que España posúe un alto nivel de regulación dos servizos profesionais, de dous tipos: a entrada ou o acceso ao mercado (mediante a titulación e a pertenza a un rexistro profesional) e o exercicio da propia profesión, cuxa regulación se establece mediante a publicidade, os prezos ou a localización, entre outras. Competencia aclara que, moitos outros países, como Reino Unido, Francia ou Holanda, teñen niveis de regulación moito menores sen prexuízo do mercado.

A colegiación, segundo Competencia, impón sempre trabas á libre circulación dos servizos, e só pode xustificarse co interese xeral, é dicir, o beneficio do consumidor.

O informe do organismo sinala algunhas colegiaciones existentes carentes de sentido. Algúns exemplos son o Colexio Nacional Sindical de Decoradores, o Colexio de Licenciados en Ciencias Ambientais da Comunidade Valenciana, o Colexio Profesional de Ortopédicos de Aragón ou o Colexio de Prácticos de Porto. "Debe destacarse que os motivos de interese xeral que puidesen xustificar as reservas de actividade non adoitan incluírse nas normas en cuestión, nin ser parte esencial na elaboración e aprobación das mismas.[...] La introdución de barreiras á competencia carece en moitas ocasións dunha clara xustificación por un motivo de interese xeral", expón.

"O exemplo máis claro é o dos visados de arquitectos. Hai que aboalos, pero o colexio non responde se hai algún problema. Para que pagar entón? ", explica un membro da Comisión Nacional de Competencia. Pero aclara: as barreiras á competencia que os colexios profesionais xeran non están tanto nas súas actitudes senón da lexislación que o permitiu durante os últimos anos.

Competencia denuncia tamén artigos nos estatutos colexiais contrarios ao libre mercado: o Colexio de Psicólogos indica que o profesional "se absterá de aceptar condicións de retribución económica que signifiquen a desvalorización da profesión ou competencia desleal". É dicir, avoga por unha regulación de prezos.

Un estudo do Institut for Advanced Studies sobre a regulación das profesións liberais nos Estados membros sinalaba en 2005 a España como un país cuxas políticas en pro da liberalización do sector foran nulas. Comparten podio con España a República Checa, Chipre, Malta, Finlandia, Grecia e Suecia. No lado oposto, encóntranse Reino Unido, Holanda e Dinamarca como os estados que acometeron reformas estruturais substanciais.

O mesmo estudo valora o grao de regulación de cinco profesións liberais, arquitectos, enxeñeiros, avogados, financeiros e auditores e farmacéuticos. O estudo conclúe que este último gremio ten un dos maiores graos de regulación, de 7,2 puntos sobre 12. O motivo, as estritas limitacións de establecemento de farmacias, que restrinxen o seu número, segundo a comunidade, á cantidade de habitantes dun lugar. Quedan excluídos do gremio, polo tanto, os licenciados en farmacia pero que non teñen un sitio onde exercelo. De feito, unha plataforma chamada Farmacéuticos sen Farmacias levou esta inxustiza, segundo eles, á Comisión Europea, por entender que prexudica a libre competencia, tal e como establece a directiva.

Ramón Mullerat explicitar que a profesión de avogado se regula xa na Unión Europea dende hai décadas. E resalta a existencia de trabas nela. A lei de establecementos de 1999 autoriza a liberdade para instalarse nun país estranxeiro, pero cunha pega. Durante os tres primeiros anos, o título anunciante debe levar o nome da profesión no idioma orixinal. "É dicir, se me establezo no Reino Unido, non podo dicir: 'Hello, my name is Ramón Mullerat, I am a lawyer'. Teño que dicir: 'I am an avogado", anota, con peculiar didactismo, o tamén profesor de Dereito na Universidade de Chicago.

As profesións liberais en España

  • Existen 87 colexios profesionais de adscrición obrigatoria, 25 deles creados por normas autonómicas, sen presenza no conxunto de España.
  • O sector xera no país máis de 53.000 millóns de euros anuais, e equivale a un 8,8% do PIB.
  • Hai máis dun millón de traballadores en profesións colexiadas. Iso supón un 6% do emprego total, case un 30% do os ocupados con credenciais universitarias e máis do 40% dos ocupados doutores. Os asalariados, en cambio, son só 430.000
  • Os avogados colexiados alcanzan os 160.000, os médicos superan os 150.000 e os arquitectos roldan os 50.000 afiliados.
  • Entre 1992 e 2008, o Tribunal de Defensa da Competencia emitiu 115 resolucións contra colexios, 63 por prácticas prohibidas e 52 por recursos contra actos de servizo.